كه خود مرحوم صاحب وافى با نسخ مقابله مىكند وجود ندارد . در وسائل نيست ، در ترتيب التهذيب مرحوم بحرانى نيست . شيخ مفيد هم با اينكه روايت را در رسالة المتعة خود ذكر مىكند كلمه متعه ندارد . روايت اين است : سماعة بن مهران عن ابى عبد الله عليه السلام : قال قلت له رجل جاء الى امرأة فسألها أن تزوج نفسها فقال ازوجك نفسى على ان تلتمس منى ما شئت من نظر او التماس و تنال منى ما ينال الرجل من اهله الا انك لا تدخل فرجك فى فرجى و تتلذ بما شئت فانى اخاف الفضيحة قال ليس له منها الا ما اشترط » « 1 » . كلمه « منها » در يك جاى تهذيب هست و در جاى ديگر آن نيست ، در كافى هم نيست . ايشان و بعضى استظهار كرده‌اند كه جمله « انى اخاف الفضيحة » راجع به متعه است . بعضى هم فقط احتمال داده‌اند . البته اين جمله در نقل مستدرك از رسالة المهر نيست ، ولى در تهذيب هست . در روايت عمار نيز اين جمله وجود ندارد . پس نمىتواند قرينه‌اى براى متعه باشد . و استفاده متعه از اين جمله مشكل است ، چون تزويج به تزويج دائم اطلاق مىشود و حتى يك مورد هم سراغ نداريم كه تزويج على وجه الاطلاق به خصوص متعه حمل شده باشد . به علاوه فضيحت منحصر به مسأله انقطاع نيست . عدم تناسب شأن خانوادگى نيز موجب فضيحت و سرشكستگى است و اگر بكارت زائل شود فضاحت به وجود مىآيد . همچنين گاهى دختر عقد كرده و به خانه شوهر نرفته ، ممكن است راضى به مباشرت نباشد و آن را مايه فضاحت بداند . و به نظر ما ظاهر يا قدر مسلم از روايت همان تزويج دائم است . بعضى گفته‌اند رواياتى كه حق جماع براى زوجه را باطل مىداند با اين روايت معارض است ، ولى چنين نيست ، زيرا آن روايات مىگويند اگر اختيار مباشرت به

--> ( 1 ) - تهذيب الاحكام ، ج 7 ، ص 270 ، باب تفصيل احكام النكاح ، ج 85 ( حديث 1860 ) و نيز همان ، ج 7 ، ص 369 ، ج 59 ( حديث 1495 ) / كافى ، ج 5 ، ص 467 ، ح 9 ، باب النوادر / وسايل الشيعة ، باب 36 از ابواب المتعه ، ج 1 و همان ، ج 15 ، باب 36 از ابواب المهور ، ح 1 .